vrouwkje.com | in de pers | receptie
terug

Receptie

Janet Luis

HHHH

De tweede dichtbundel van Vrouwkje Tuinman (1974) heet Receptie. Dat klinkt uitnodigend, alsof Tuinman een ontvangst heeft georganiseerd voor haar lezers. Maar in het titelgedicht staat ongeveer het tegenovergestelde: blijf alstublieft buiten. 'Het is hier geen hotel.' Met 'twee vingers in mijn oren' wordt een poging gedaan om de luidruchtige buitenwereld te weren. De bel doet het niet en de lampen zijn gedoofd. Als er dan toch per se iemand naar binnen moet, om de meter op te nemen of de kachel na te kijken, dan worden zijn sporen daarna grondig gewist. Tuinman heedt een aanstekelijke manier van formuleren: nuchter en geestig, al zijn niet alle 32 gedichten in deze bundel meteen te vatten. Hier is iemand aan het woord die zoekende is en het allemaal nog niet zo goed weet. Het kan nog alle kanten op. Of, zoals ze het zelf uitdrukt: 'Er zit een haai in mij, een kreeft, een grasparkiet./ Ik sta altijd aan, ben altijd afgemeld.'

(c) Opzij 2007