vrouwkje.com | in de pers | receptie
terug

Lezen! Op deze pagina worden elke week drie opvallende publicaties - van non-fictie tot fictie, van proza tot poezie, van tijdschriften tot blogs, besproken. Het enige wat u hoeft te doen is... lezen.

VROUWKJE IN WONDERLAND
Philip Hoorne
Om de zoveel tijd hebben onze noorderburen een andere favoriete dichteres. Enkele jaren geleden was Hagar Peeters de onbetwiste dichtdiva. Zij werd onttroond door Tjitske Jansen. Momenteel is Vrouwkje Tuinman de nieuwe Nederlandse poëzieprinses.
De gedichten in Receptie, de tweede bundel van Vrouwkje Tuinman, tonen aan dat de maakster ervan geenszins aan de luister van die eretitel beantwoordt. Ze zijn geschreven door een zoekende, onzekere, ja zelfs bange jonge vrouw: ‘Mijn leven is drie kamers groot. Ik beweeg me / langs de randen, patrouilleer door gangen, / controleer de trap, bewaak het raam.’ Een stuk boven de dertig al, huist in Vrouwkje – what’s in a name? – nog een klein, angstig meisje, dat voorzichtigjes probeert om te gaan met het leven dat nu eenmaal het hare is. Ik sta altijd aan, ben altijd afgemeld, schrijft ze. Altijd stand-by, klaar voor gebruik, maar dat hoeft eigenlijk niet. Vrouwkje Tuinman is een triest-timide Alice in Wonderland. Het liefst van al zou ze willen toeven in een kommerloze wereld vol fantasie. Opvallend in de bundel zijn de vele telwoorden, alsof de dichter haar bestaan cijfermatig tracht te ordenen en te bedwingen. Het gedicht 8-88 gaat over het spelen van een gezelschapsspel, en de ontnuchtering die na afloop volgt: ‘Zestig punten, mijn gezelschap vertrekt. / Wat rest is geld, roem, geluk. Hoe vind / ik voor het eten mezelf daarin terug.’ Vrouwkje Tuinman observeert en noteert. Haar zinnen zijn vaak onaf, stamelend, wat de bangigheid nog versterkt. Zelden klinkt emotie, behalve als het gaat over de geliefde, maar ook dan is de vrees dat de luttele mooie dingen van het ware leven voorbij gaan nooit ver weg: ‘Onaangedaan een tweede kus begon ik af te tellen / naar een veranderlijk hoeveel nog te gaan. / Onoverzichtelijk is elke blik er eentje minder, / elke nacht alleen er een van ons verspild, / til ik ons met elke streling dichter naar een eind./ Ontval je me nog voor we samen zijn.’
Vrouwkje Tuinman – Receptie
Nijgh & Van Ditmar, Amsterdam, 2007
Aantal pagina's: 48
Prijs: € 14,90

(c) Knack 2007