vrouwkje.com | huisvlijt | Werelds

Werelds

Nederland is hot news in het buitenland. Dat konden we al afleiden uit de televisiejournaals. Die schijnen de laatste jaren brood te zien in nieuws over nieuws. Eerst krijg je een verslag van een dramatische gebeurtenis op vaderlandse bodem. Dan volgt het blokje 'reacties uit het buitenland'. Die bestaan meestal uit sterk uit de context gerukte samenvattingen van de eigen reportage, waarbij een CNN-nieuwslezer wanhopig woorden als Hilversum of Balkenende uit zijn strot probeert te krijgen.

Maar toch, Nederland was écht in de media. Althans in Engeland, waar ik op de ochtend van de verkiezingen heenvloog om mijn vriendin Barbara in Oxford op te zoeken. Al in het vliegtuig vroegen Britten zich bezorgd af of ik wel had gestemd (ja, al wil je niet weten hoe lastig het is om een betrouwbaar iemand in een ander kiesdistrict voor je op een knopje te laten drukken) en zoja, of het op Mr. Fortune was geweest.

Eenmaal in Oxford kreeg ik geen enkele kans om me even lekker op vakantie, ver weg van de dagelijkse perikelen, te voelen. Barbara bleek vanaf haar pc de Nederlandse politiek duchtig te hebben gevolgd, zodat we al snel in dezelfde diepgaande discussies (wie is schuldig aan de moord? wie moet er gaan regeren? wat is de rol van de media?) belandden die ik, 'nee, heus nog niet', uitentreuren in Nederland had gevoerd.

's Avonds aten we met een aantal vrienden. Een Brit, een Indiër en een Italiaan, dus ik dacht veilig te zijn. Kleine misrekening; de Indiër bleek politicoloog en zeer ingevoerd in de materie. Zelfs de geweldige 'Jen Merienisoeh' was niet aan zijn aandacht ontsnapt. Waarschijnlijk was hij in een vorig leven formateur, ofzo. Hij had de Nederlandse toekomst (en trouwens ook de Britse) tenminste al helemaal uitgestippeld. 'Rechts-christelijk, waarbij christelijk uiteindelijk weinig zal ondernemen tegen de beslissingen van rechts. Jullie gooien de euro eruit omstreeks de tijd dat wij erin stappen. Dan vallen beide kabinetten en wordt alles weer zoals het was. Bij jullie links, bij ons conservatief.' Na het eten wisselden we korte bezoekjes aan het internet (waar de plaatselijke media sneller uitslagen beweerden te hebben dan de Nederlandse) af met hangen voor de tv. Er werd een herhaling uitgezonden van een historisch bezoek van Elisabeth aan Papoea-Nieuw-Guinea. De zojuist nog zo wereldse geesten namen een duik in vaderlandsliefde. Oh, wat was de Queen mooi, wat was ze intelligent. De grandeur, de klasse! Het was dat Nederland ook een monarchie was, anders was dat land helemáál achterlijk. Ik opperde nog dat beschaafdheid zich wellicht eerder liet aflezen aan goede gezondheidszorg en een hoge levensstandaard, dan aan een bedrukt kijkende bleekneus in bloemetjesjurk die vol afgrijzen een man in peniskoker de hand schudt, maar werd klaterend uitgelachen.

Volgde een vurig betoog over de ruimhartigheid waarmee Elisabeth voormalige kolonies 'zomaar' hun vrijheid had gegeven. Met leuke cadeautjes erbij en alles. Daar kon ik als neo-rechtse kaaskop -Merienisoeh was in het niets verdwenen- nog wat van leren. Weg internationale oriëntatie: 'Wees eerlijk, wij Britten zijn de maatstaf voor de wereld!'. En weg doorwrochte politieke analyses: 'Ons staatshoofd heeft tenminste normaal haar.' De heilzame werking van dat laatste aspect scheen volgens de Indiër zelfs wetenschappelijk bewezen te zijn.