vrouwkje.com | huisvlijt | Uitzicht

Uitzicht

Tegenover mijn huis bevindt zich een middelgrote bouwmarkt. Ik mag hier natuurlijk geen namen noemen, maar het betreft een vestiging van een bekende Franse keten waarvan de naam eindigt met -rama. Goede wijn behoeft geen krans, is een van mijn favoriete spreekwoorden. En inderdaad, zoals alle winkels die het nodig vinden hun naam te eindigen met -rama (-knaller, -beuker en -paradijs zijn eveneens van toepassing) is deze bouwmarkt een echte afrader. Ik ging er, naïef als ik ben, eens heen om een zogeheten kistoverval te kopen, zo'n slot dat uit twee delen bestaat waartussen je dan weer een hangslot moet bevestigen. Het hangslot had ik zelf al, maar desondanks bleek de aanschaf niet mogelijk. Men verkocht alleen de ene helft van de overval, namelijk. Die dan dus nergens over heen viel. Waarom wisten ze ook niet, nee, dat was nu eenmaal zo. Toen ik er wat vaker was geweest (ik ben nogal hardleers) merkte ik dat je bij *****rama inderdaad meestal wel terecht kunt voor een douchekop, maar dat dan de enig bijpassende wandhouder met scharnierstuk nét uit de handel is genomen. Of andersom. Ook bedien ik inmiddels in noodgevallen maar zelf de verfmachine, waarbij het uitzendpersoneel leergierig toekijkt.

Daar wil ik het echter niet over hebben. Er is ook iets leuks aan de bouwmarkt, en wel het bijbehorende parkeerterrein. Vanuit mijn werkkamer kijk ik erop uit. Al sinds mijn kindertijd heb ik een voorkeur voor Rear-windowachtige uitzichten en dit huis is wat dat betreft ideaal. Aan de achterkant bespied ik moeiteloos vele nietsvermoedende flatjes (en ben ik, anders dan James Stewart in voornoemde film, nog geen getuige van moord geweest, maar wel van allerhande gesteggel en romantische ontwikkelingen), terwijl de voorkant me een blik biedt op de soms tamelijk duistere praktijken rondom de parkeerhaventjes.

Zo staat er al een maand of drie, met slechts heel af en toe een onderbreking van een halve dag, een camper op het terrein. Licht is er slechts zelden te zien, maar regelmatig dragen mensen (meestal op zondagmiddag) onduidelijke voorwerpen in en uit het voertuig. Ook heb ik af en toe vreemd schuddende auto's, zoals ik die wel ken uit pikante Amerikaanse tienerkomedies, waargenomen. Iemand stalt zijn boot semi-permanent op het (gratis) terrein en soms staat er een gezelschap Oost-Europees aandoende toeristen uren eenzaam te wachten op, tja, dat weet ik ook niet.

Wanneer het zonnetje weer gaat schijnen en de kluskriebels welig beginnen te tieren wordt het echt reality-tv. Er is slapstick: mensen met vier meter plank over hun schouder onthoofden bijna een argeloze voorbijganger. Er is soap: regelmatig parkeren mensen, die in het drukke verkeer op de nabije autoweg ruzie hebben gekregen, hun auto netjes in een vakje om ernaast woest door te vechten. En er is nu ook romantiek. Sinds kort gebruikt een bedrijf dat doet in exotische trouwvoertuigen het plein als thuisbasis.
Terwijl ik dit schrijf, probeert een man vier fjorden in te spannen voor een paardentram. Vluchtende paarden op een doordeweekse ochtend. Ik hoef de deur niet uit voor inspiratie.