vrouwkje.com | huisvlijt | Marie Claire

S@vior
Een nieuwe hype uit Amerika: religieuze spam. Na alle ongevraagde oproepen voor penisverlenging, hypotheken, slaapmiddelen en seks in alle standjes bereikt nu ook God de digitale brievenbus. Of eigenlijk zijn zelfbenoemde vertegenwoordigers. Ze vleien, verleiden en dreigen. Wie niet doorklikt gaat voor eeuwig verloren.
Nou heb ik van televisie begrepen dat in Amerika sowieso al iedereen godsdienstwaanzinnig is, dus waarom zou je al die moeite doen, maar ook in ons sprookjesland van Normen en Waarden lijkt de voedingsbodem te groeien. De antiekwinkel hier op de hoek heeft sinds een klein jaar de helft van zijn zaak ingeruimd voor gipsen heiligenbeelden. Die zie ik vervolgens in de hippe huiskamers verschijnen van vriendinnen die de verre autotocht naar mijn huis hebben gewaagd. Pubermeisjes in de bus dragen rozenkransen in dezelfde kleur als het kabbalabandje om hun pols. Aan de moderne tijd aangepaste bijbelbewerkingen zijn een gewild verjaarscadeau en het huisaltaar mag niet ontbreken in het interieur van nu. Achter steeds meer ramen zie ik een geforceerd blij kijkende porseleinen poes die met zijn arm zwaait. Het gerucht gaat dat hij in de Chinese godenwereld iets moois betekent.
Dat is wat we massaal lijken te zoeken: betekenis. Herkenning. Iets van vroeger. En dan in je eigen tijd, zodat het je niet je zondagse uitslaapochtend kost. Ongewild doe ik er ook aan mee. Een korte rondgang door mijn huis levert op: een antiek wijwaterbakje, enkele oude maar daarom niet minder kitscherige afbeeldingen van Jezus en zijn moeder, een armbandje met Maria eraan en vrij veel ongebruikte want walmende noveenkaarsen uit bezochte kerken door heel Europa.
Als je de Joodse kandelaar en de Sai Baba-wierook even wegdenkt ben ik angstwekkend consequent. Want heb ik op vakantie al eens een moskee bezocht? In een tijd waarin we massaal bang schijnen te moeten zijn voor de islam, krijgen alle andere geloven iets moois en veiligs over zich. Bidkleedjes, korantafels, subha’s? Ik zie ze niet in de woonbladen. En terwijl christelijke spam lacherig wordt onthaald in de kranten, zou bij het eerste ongewenste moslimmailtje op slag de AIVD worden ingeschakeld.
Seks, medicijnen, geld, we kunnen niet zonder. Dat weten allerlei geldwolverige instanties goed genoeg om er misbruik van te willen maken. Het geloof, mits van de vertrouwde soort, laat zich moeiteloos aan dit rijtje toevoegen. Het is wachten op de eerste geheimcodes die je spamfilter alvast bekeren. Welkom J*sus, Apocal-ypse en S@viors.
Vooralsnog vindt de infiltratie nog ouderwets plaats: op papier. De kerk die mij elke ochtend wakker beiert wil graag dat ik in de banken aanschuif. Het begon luchtig, met een flyertje over hun aanstaande bazaar. Vervolgens kwam er een parochieblaadje. Ik heb een NEE/NEE-sticker, dacht ik nog. Maar ach, tegen een kerk onderneem je niet zo snel stappen. Er kwamen meer parochieblaadjes, gestencilde liedboekjes en vanmorgen viel Mijn Persoonlijke Intekenformulier in de bus. Join the club. Er zat ook een acceptgiro bij. Met grote boze letters heb ik de envelop geretourneerd. Misschien ga ik wel zo’n grappige koranklok kopen.